Tradycyjna Medycyna Chińska (TCM) istnieje od tysięcy lat. Pomimo tego, że  pierwsze zapiski dotyczące TCM pochodzą sprzed 2 tysiące lat, przyjmuje się, że początki TCM sięgają XXX wieku p.n.e.  

             Zgodnie z legenda poczatki TCM lacza sie z trzema mitycznymi wladcami: Fu Xi, Shen Nong i Huang Di. Wedlug historykow dwoch pierwszych to wczesni przywodcy plemienni. Fu Xi byl bohaterem kulturowym, ktory rozwinal Yi Jing ( I Ching ) – Ksiege Przemian. Antyczne teksty relacjonuja: „Fu Xi naszkicowal osiem trygramow i stworzyl dziewiec igiel”. Shen Nong, legendarny wladca, zyjacy ponad 5 tys. lat temu, zostal okrzykniety przez Chinczykow „boskim farmerem”, poniewaz przypisuje mu sie role wynalazcy zielarstwa chinskiego. W celu okreslenia dzialania poszczegolnych ziol, Shen Nong probowal roznych rodzajow roslin i analizowal skutki ich zazycia. Wedlug starozytnych tekstow, Shen Nong przetestowal ponad 100 ziol w celu eliminacji dolegliwosci bolowych pacjentow. Jego odkrycia przekazywane byly ustnie z pokolenia na pokolenie.
             Pierwsze slowo pisane dotyczace TCM to Hung-Di Nei-Jing (Traktat Medycyny Wewnetrznej Cesarza Zoltego). Jest to najstarsza ksiazka medyczna na swiecie. Wedlug roznych zrodel powstala pomiedzy 800 a 200 rokiem p.n.e. Zawiera ona podsumowanie i usystematyzowanie uprzednich obserwacji oraz roznych teorii dotyczacych meridianow, fizjologii, patologii, profilaktyki, diagnozy, terapii, akupunktury, moxy itd.
            
                          Badanie PULSU

             Podczas panowania dynastii Zhou (X-III wiek p.n.e) dokonane zostaly najwazniejsze i najbardziej charakterystyczne dla TCM odkrycia, takie jak: teoretyczne podstawy Yin & Yang, teoria Pieciu elementow, wplyw czynnikow srodowiskowych, klimatycznych jako przyczyn chorob oraz dalsze poglebienie wiedzy na temat meridianow. Ustanowiono podstawowe prawa akupunktury, kamienne igly zastapiono metalowymi. Pierwszym czlowiekiem, ktory wykorzystywal PULS do diagnozowania chorob, byl slynny lekarz zyjacy w okresie Wiosen i Jesieni, Bian Que.
             Wedlug jednej z najpopularniejszych legend Bian Que uzdrowil ze smiertelnej choroby ksiecia Krolestwa Guo. Zgodnie z legenda, Ksiaze  byl obloznie chory, umierajacy. Pomimo wielu wysilkow nadworny lekarz nie byl mu w stanie pomoc. Wezwany zostal Bian Que, jednak kiedy przybyl na dwor ksiaze byl juz przygotowywany do ceremonii pogrzebowych. Pomimo tego, przybyly lekarz zazadal, by pozwolono mu zbadac ksiecia. Wykonal zabieg akupunktury, a nastepnie zaaplikowal kompresy namoczone w wywarze z ziol. W ciagu kilku godzin Ksiaze byl w stanie stanac o wlasnych silach. Wkrotce rozniosla sie wiesc, ze Bian Que potrafi przywracac zmarlych do zycia. Jednak on sam mowil , ze tego nie potrafi, poniewaz ksiaze nie umarl, a jedynie zapadl w gleboka spiaczke.

                          Dwoch slynnych lekarzy

            Zhang Zhongjing (150-219 CE), najslynniejszy, starozytny lekarz specjalizujacy sie w zielarstwie, zyjacy w czasie panowania Wschodniej Dynastii Han, byl znany ze swoich niesamowitych zdolnosci medycznych. Po dzis dzien jego teorie i receptury maja wielka wartosc praktyczna. Jest autorem arcydziela medycznego „Shang Han Lun” – traktat o „uderzeniach zimna”, ktore do dzisiaj stanowi podstawowa pozycje Tradycyjnej Medycyny Chinskiej. W tym samym czasie zyl takze lekarz - chirurg  Hua To(110-207CE). Ten z kolei rozwinal wiedze na temat anestezji, zwanej Mafei San oraz anatomii. Byl pierwsza osoba, ktora uzyla srodkow narkotycznych, wyprzedzajac w ten sposob  Zachod o ponad 15 wiekow.

             Wedlug Hua To prawidlowa postawa i ruch ciala sa fundamentem zdrowego zycia. Opracowal on tzw. „Gre pieciu zwierzat”, tzn cwiczenia ruchowe, nasladujace ruch zwierzat: tygrysa, jelenia, niedzwiedzia, malpy i ptaka. Wszystkie czesci ciala sa cwiczone i naciagane, co pozwala na swobodny przeplyw plynow ustrojowych i energii po calym ciele.

                          Dwa wazne podreczniki

             Podczas panowania dynastii Sui, Chao Yuanfang opracowal dzielo zwane Zhubing Yuanhou Zonglun ( Traktat o przyczynach i objawach chorob), skladajace sie z 50 tomow, podzielone na 67 kategorie i wyszczegolniajace 1700 objawow. Ta pozycja miala ogromny wplyw na pozniejszy rozwoj medycyny chinskiej, kladac nacisk na patologie i objawy wielu chorob, w tym rowniez chirurgicznych, ginekologicznych, czy pediatrycznych. W 752r Wang Tao, inny slynny medyk, stworzyl „Waitai Miyao” ( „Medyczne sekrety urzednika”),  w ktorym zawarl omowienie ponad 6000 receptur ziolowych.

                          Dynastia Tang

             To za jej wladania powstala pierwsza szkola medycyny. Sun Simiao (581-682 CE), najslynniejszy lekarz tego okresu, poswiecil cale swoje zycie medycynie, juz od 15 roku zycia wykazywal nie tylko bardzo glebokie zrozumienie Taoizmu, ale rowniez, doglebnie zanalizowal  klasyczne dziela Buddyzmu. W wieku 20 lat opanowal wszystkie dostepne owczesnie dziela medyczne i stal sie szeroko znanym praktykiem medycyny. Pomimo, iz zostal okrzykniety: „krolem medycyny ziolowej”, nie zajmowal sie tylko i wylacznie ziolami. Jako pierwszy stworzyl kolorowe plansze, na ktorych zaznaczyl przebieg meridianow.

                          Dynastia Yuan

             Panowanie tej dynastii to czas, w ktorym Chiny kontrolowane byly przez imperium mongolskie. Medycyna chinska stala sie wowczas wyspecjalizowana, a teoria meridianow jeszcze bardziej sprecyzowana. W czasie kiedy Chiny odzyskaly swoje ziemie pod panowaniem dynastii Ming, najslynniejszym lekarzem i farmakologiem byl Li Shi Zhen, (1518-1593 CE). Najistotniejszym jego wkladem w rozwoj medycyny jest dzielo „Ben Cao Gang-Mu” (The Compendium of Materia Medica) – kompendium ziol, zawierajace opis ponad 1800 lekarstw, 1100 ilustracji i 11000 receptur. Zostalo ono przetlumaczone na wiele jezykow i pozostaje jednym z glownych podrecznikow medycyny chinskiej.

                          Wiek XX

             Rewolucja w 1911 zakonczyla panowanie dynastii Qing, a zapoczatkowaLa Chinska Republike Ludowa. Rozpoczal sie czas modernizacji, a ludzie zaczeli zwracac sie ku medycynie zachodniej. Wladze chinskie zaproponowaly zniesienie TCM i podjely kroki by zahamowac zarowno jej rozwoj, jak i jej praktykowanie. W 1928r powstala partia komunistyczna, a w 1949 roku pod przywodztwem przewodniczacego Mao, partia ta przejela wladze w Chinach. To spowodowalo zwrot o180 stopni w podejsciu do tradycyjnej  medycyny. Poniewaz w tym czasie obecny byl  gleboki deficyt uslug medycznych,  nowe komunistyczne wladze zachecaly do uzywania lekow tradycyjnej medycyny, ze wzgledu na ich niska cene, akceptowalna przez wiekszosc Chinczykow. Tradycyjna medycyna chinska powrocila do lask, nastapil jej gwaltowny rozwoj i stala sie bardzo powszechna. W latach 50 ubieglego stulecia akupunktura i ziola staly sie standardem w wielu szpitalach. Wiele klinik zaczelo stosowac, nauczac i badac metody tradycyjne. Glowne osrodki znajdowaly sie w Pekinie, Szanghaju i Nanjing. Niestety TCM, jako wyraz tradycji kulturowej, przeszla przez okres wielkich trudnosci podczas rewolucji kulturalnej. Od 1966 do 1976r wielu tradycyjnych lekarzy chinskich zostalo wyrzuconych z uczelni i szpitali, wielu uznanych praktykow zostalo osadzonych w wiezieniach lub zamordowanych. W 1979 roku zostaje ustanowione Narodowe Towarzyszenie Medycyny Chinskiej, a wiele klasycznych tekstow zostaje opublikowanych ponownie. W 1980 roku WHO tworzy liste 43 patologii, ktore efektywnie moga byc leczony akupunktura. Dzisiaj Tradycyjna Medycyna Chinska jest uznanym systemem medycznym na calym swiecie. Jest szeroko rozpowszechniona przede wszystkim w USA, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Belgii, Francji itd.